Tekst Tekst-overig

Publicatie: De Kwistige Reynearde

Het online literaire tijdschrijft De Kwistige Reynearde heeft het verhaal “De Schatkamers” geplaatst in hun eerste editie. Trots en enthousiasme vervullen mij.

Kijk hier!

Mini-Poëzie Tekst

Het eerste pak Taksi

Het eerste pak Taksi is nog niet op
En er is al weer een vrouw geschaakt

Suzanne Klatten

Tekst Tekst-overig Uncategorized

Creative Writing – Dialogue

In 2008, I took a Creative Writing course during my bachelor’s English. Here’s assignment 4: Dialogue.


Assignment 4 – Domestic dialogue

LB: Wow, you see that kid over there? She’s a genius!
OB:  I am driving a car, Philip.
LB: She is the best! I’ve never seen anyone skip rope like that! I wish I could do it.
OB: Philip, you are a 43 year old male.
LB: I don’t care, it was amazing.
OB: I don’t think I can ever be proud of you if your deepest desire is to skip rope.
LB: I didn’t say it was my deepest desire.
OB: …
LB: Did you notice I had my hair cut?
OB: Yes, I did.
LB: … So what d’you think?
OB: I think it fits you.
LB: Why do you say that?
OB: Because it is polite to say that.
LB: So you don’t like it?
OB: I am not an expert concerning haircuts. You know that.
LB: I just asked if you like it. You don’t need expertise for that.
OB: …
LB: Do you think the ducks are back yet?
OB: They usually return in March.
LB: I just hope they took another month off in Africa. I really hate those ducks. Oh no!
OB: What is it?
LB: Do you think I’ll see those ducks when I go to Tunisia this winter?
OB: I consider it highly unlikely.
LB: It would be strange to see them over there. Perhaps they are much more friendly if they are enjoying themselves. Everyone seems to be friendlier if they are on a holiday.
OB: Do you want to hand over the flowers this time?
LB: No thanks, I have bought something myself.
OB: You’ve never done that before.
LB: I know, but isn’t it great I did now? I bought a necklace at one of those small jewelry stands downtown.
OB: Those are not jewelry stands. They only sell small pieces of metal. Did you check if it is made of nickel?
LB: No, I didn’t.
OB: You didn’t. Do you want to poison our mother?
LB: What? Of course not.
OB: She is allergic to nickel. You ought to know such things.
LB: I was just trying to be nice.
OB: You do not have to be nice. You have to be thoughtful. It would not be the first time you hurt Mother.
LB: What?! What did I do?
OB: You didn’t show up on her wedding anniversary. You didn’t come to her choir performance and you didn’t send her a card for Francis’ birthday.
LB: A card for Francis? He’s a turtle!
OB: Mother cares about it, so you should at least do something.
LB: I’m not gonna send cards to every turtle Mom’s got! I don’t even know half of their names.
OB: You should try to learn them.


OB: I told you you would hurt Mother.
LB: I already said I’m sorry. I feel miserable enough as it is, so please stop talking about it. I’m sorry!
OB: That is not going to bring Fred back to live. You should not have told her. We could have bought another one.
LB: I may hurt Mum, but I will never lie to her.
OB: She would not be crying now if you had lied.
LB: It would have hurt her a lot more.
OB: No, it wouldn’t. She would never have known and she would only be a bit worried about her missing turtle until we had found a new Fred. Lying is not a bad thing if you prevent hurt.
LB: You know I don’t agree with that.
OB: That’s the reason I am telling you this. You should try to change.
LB: Into a liar.
OB: Into a sensible adult, keeping his mother from hurt.
LB: …
OB: Yes, Mother? …  It’s in the fridge … No, just take it easy, we’ll start cooking. Let’s start.
LB: What are we going to make?
OB: It looks like it will be some kind of casserole.
LB: I can do that, no problem.
OB: Everybody can make a casserole.
LB: What does it matter, as long as we can make one now?
OB: Can you hand me the recipe?
LB: Why would you want to use it? We can make our own recipe.
OB: I don’t want to risk the failure of our supper.
LB: Mum would deviate from the recipe, you know.
OB: Yes, I know, but Mother is a good cook. We’re not.
LB: At least put in some extra mushrooms.
OB: It says three mushrooms on the recipe, so three mushrooms it will be.
LB: Why do you think Mum has bought an entire box?
OB: To make another one later on. We’ll stick to the recipe.
LB: I give up. I feel like I’m talking to a wall.
OB: Please turn off the radio. I can’t focus like this.
LB: Oh come on, you don’t mean that.
OB: I do mean it.
LB: How can a little music prevent you from cooking? You don’t need your ears for cooking. At least, I never use them.
OB: Just be nice and turn it off.
LB: Hey, here’s that song that you used to like. We bought the record for your birthday. Yeah, I remember! We danced all evening. She loves you, yeah, yeah, yeah.
OB: …
LB: We even climbed on the roof and sung it there. Then Mum got mad and got us down. That was fun.
OB: It’s a miracle we didn’t get hurt. We should never have done it.

Tekst Tekst-overig

Creative Writing – Setting

During my bachelor’s, I followed a short course in creative writing in 2008. This was one of the assignments:


Assignment 2 – Setting (2017 edit)

I often go for a trip near my house. I live by the water, along a network of narrow waterways. These waterways were dug to harvest turf and are separated by thin, very long islands. The islands are filled with wild plants and trees, so you can’t see any further than the ditch you’re in. I hide from the world behind these curtains. No audience can see me here. Everyone may be looking at me when I leave my house, but here I am alone and I can do what I want without being rated by the critics of the world.

I like the silence of the ditches. Especially the far north-eastern edge is deserted. The only sounds are the echoes of another lone boat or the eerie laughter of a duck. When it rains, the drops create a distant murmur. It is the most beautiful sound I have ever heard.

There are many boats still lying in the docks here, but they haven’t been cleaned for a long time. No one ever goes near this edge, because someone was murdered here two years ago. The police are still investigating the area, or at least that is what they tell everyone. I have never encountered anyone here, let alone a team of pathologists.

The boats and docks are camouflaged into the rest of the landscape, changing their white colour to greens and browns. People used to spend their free days around the harbours in summer, swimming and lying in the sun. Now the plastic slides and picnic tables are falling apart. The sheds containing barbecues and towels have turned to a monotonous green.

It is winter now. I prefer this season to summer, even though it is cold, cloudy and frequently rains. In summer, half of the ditches are filled with slick speedboats and luxurious yachts on their way to the lake. The noises of the boats and its passengers are intensified by the echoes. The smell of petrol, sweat, sun block and burned meat is inescapable. I rarely go for a trip in the summer.

The engine softly grumbles when I slow down. A few ducks stare at my vessel and bob up and down on the waves I create. I glide past a small boat called ‘Rising Star’. One window is broken and the front is largely beneath the surface. Near the rudder a seagull has its nest. It swears at me as seagulls always do.

Mini-Poëzie Tekst

Roxanne Elt – Unnecessary Hell

It would raise all kinds of unnecessary hell.

Roxanne Elt (2017)

Non-fictie Tekst Tekst-overig

Untranslatable Silence – The Power of Silence in Coetzee’s Foe

Written in 2010, during the master programme Western Literature and Culture, for the subject Literature Across Cultures.

Wessel Fledderus – Unstranslatable Silence – The Power of Silence Coetzee’s Foe

Non-fictie Tekst Tekst-overig

Living on Doubt – Doubt and Control in Beckett’s “First Love”

11-3-2010, written for the course “Samuel Beckett” taught by David Pascoe.

Wessel Fledderus – Living on Doubt – Doubt and Control in Beckett’s First Love



Mini-Poëzie Poëzie Tekst

We moeten de brug laten varen

We moeten de brug laten varen.

Augustus 2017

Mini-Poëzie Poëzie Tekst

De regendruppels vullen de glazen

De regendruppels vullen de glazen
Ze stippelen mijn schaduw uit

Met Swidadi

Narcis en Hedon Tekst

Narcis en Hedon #04 – Kind van de duivel

Narcis en Hedon 04: Iets met muziek.


Kind van de duivel


De lucht is grijs als de nagelranden van een doodgraver. Ik loop door een straat gevuld met leegte. Het stratenplan is een poging de mensen dichter bij elkaar te brengen, maar aan alles in deze straat is zichtbaar dat mensen liever alleen kapot gaan dan samen. Schijnheilige abstracte kunst zonder ziel. Panisch verzorgde tuintjes zonder liefde. Wanhopig geëtaleerde Boeddha’s zonder bezinning. Een te dikke vader duwt zijn dochtertje net te hard het huis in en kijkt me wantrouwend aan. Ik zie een sloophamer zijn schedel verbrijzelen en mijn tanden ontbloten zich. Hij wendt betrapt zijn blik af en de deur valt in het slot.

Ik ben op weg naar een feest. Ik ga draaien voor tieners die zich druk maken over indrinken, zoenen en gezien worden. Ik ben er alleen om de juiste dreunwaas te verzorgen waarin zij zichzelf kapot kunnen maken. Het meisje wordt zeventien en alle maagdelijke mythes die daar aan kleven worden vanavond in de eerste uren van haar nieuwe levensjaar verbrijzeld. Ze zal zich etaleren als een goedkope hoer terwijl ze zichzelf zoveel mogelijk verdooft met alle drank en drugs die haar foute vrienden kunnen meesmokkelen. Niets zo zwart als de eenvoud waarmee tienerjongens een tienermeisjes over de schreef sleuren. Ze willen het zelf.

De oprijlaan pronkt met vergulde namen en hoveniersporno. Het huis is te groot en te lelijk voor een zichzelf respecterend mens. Zelfs de bel is opschepperig gejengel.


De moeder. Zenuwachtig, omdat alles perfect moet zijn. Niet voor haar dochter, maar voor haar.

“Ik ben de dj. Bart.”

“O, wat goéd! Staan je spullen nog voor?” Zodra ze praat wordt pijnlijk duidelijk hoe hard ze werkt voor haar uiterlijk. Elke beweging verraadt minachting voor het ondergemiddelde meisje dat ze ooit was.

“Nee, alles zit in mijn tas.”

“Geweldig! Ik laat je de serre zien. Daar gaat het allemaal gebeuren.”


‘s Avonds draai ik precies wat ze willen. Hard en donker light. Echte muziek snappen ze niet. Ze brullen braaf mee met alle teksten en verkopen hun ziel aan drank en feesten. Ik zie het aan. Ik reageer niet. Dit is wat ik doe.

Al snel ontstaan de gebruikelijke patronen. Stelletjes zonderen zich af voor het afhandelen van geilheid en noteren ondertussen elk detail om mee te pronken. Meisjes die nog geen jakhals hebben, dansen schaamteloos de videoclips na. Ze hebben hard geoefend. Links en rechts zie ik de drank en drugs, steeds zichtbaarder naar mate ik langer doe alsof ik het niet zie. Zes jaar geleden deed ik hetzelfde. Nu betekent het niets meer.

Vier meisjes wagen zich aan flirten met de dj. Ik speel mee. Ik ben niet te goed om een goedkope chick te laten lopen. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik na de set gepijpt wordt in de schuur. Ik denk niet dat ik me ooit schaamde als ik het me voorstelde bij elk sletje op de dansvloer.

Zelfrespect ken ik toch al niet. Geen waarden, geen idealen, geen doel. Ik weet precies wat deze mensen willen, want ik zocht het ook: vergetelheid. Het boeit allemaal toch geen fuck. Het doet zelfs geen pijn meer. Als ik morgen sterf, heb ik geen spijt. Ik hoop dat mijn begrafenis net zo is als elke avond, met goedkope verdoving en harde muziek. Niemand huilt, niemand lacht. Mijn vader is er niet. Mijn moeder ziet eindelijk dat mijn hele leven een cynische grap was. Zo’n grap waar niemand om lacht, maar die iedereen herkent.

Eén komt naar me toe. De make-up is aanstootgevend. Haar geur is bedwelmend. Ze is vast ijverig met haar handen, in de hoop te compenseren. Ze legt een hand op mijn schouder en spuugt in mijn oor: “Hoi! Je draait tantoe lekker! Doe je zo Jebroer?”

Ik leg mijn hand op haar onderrug en schreeuw in haar oor: “Thanks! Voor jou alles.”

Ze grijnst me stom aan. De lelijkste van de vier. Niet dat dat uitmaakt. Ze zeggen ook dat je de lekkerste pas krijgt als je haar lelijke vriendin aandacht geeft. Dan lijkt het alsof je oprecht aardig bent. Vroeger las ik veel van die verleidingsboeken. Het was opwindend om elk meisje te zien als een kutje om te kraken. Stel voor om bij haar thuis te daten, maar dat jij dan kookt – veilig, hoffelijk en ze staat meteen bij je in de schuld.

Ik doe het al jaren niet meer. Ik ken de regels nog wel, maar speel het spel niet meer. De eerste keer dat ik zo’n meisje had uitgespeeld en niets meer voelde wist ik dat er niets meer te halen viel. Ik heb toch al gewonnen. Geef mij maar een standbeeld: hij weet het geheim. Cynisch applaus. Niemand geeft er om.

Inmiddels danst ze naar me. Ze zoekt een vonk van begeerte in mijn ogen. Daar glimt niets meer. Alles dof, alles zwart.